Selectie en toepassingsgebied van de hardheidstester

Een hardheidstester is een meetinstrument voor de hardheid van metalen. De definitie van hardheid werd voor het eerst geformuleerd door Leo Muhl en geeft het vermogen van een materiaal aan om weerstand te bieden tegen het indrukken van een harde object in zijn oppervlak. Het is één van de belangrijkste prestatie-indicatoren van metalen materialen. Over het algemeen geldt: hoe hoger de hardheid, des te beter de slijtvastheid.

Afhankelijk van het meetprincipe wordt de hardheidsmeting onderverdeeld in Leeb-hardheidstester, Rockwell-hardheidstester, Brinell-hardheidstester, Shaw-hardheidstester, Shore-hardheidstester, Barcol-hardheidstester, microhardheidstester, Mohs-hardheidstester, Vickers-hardheidstester, enz.

De Brinell-hardheidstester en de Rockwell-hardheidstester zijn de meest gebruikte. Hiermee kunnen staal en gietstaal, gelegeerd gereedschapsstaal, roestvast staal, grijs gietijzer, sferoïdaal gietijzer, gegoten aluminiumlegeringen, koper-zinklegeringen (messing), koper-tinlegeringen (brons), zuiver koper, gesmeed staal, warmtebehandeling, carburisatie, uithardingslaag, oppervlaktecoating, staal, non-ferrometalen en kleine en dunne onderdelen, rubber, kunststof, IC-wafers, sieraden enzovoort worden getest.

Er zijn verschillende punten waarop u bij de hardheidstester moet letten.

1. De hardheidstester zelf veroorzaakt twee fouten: de ene is de fout die wordt veroorzaakt door vervorming en beweging van zijn onderdelen; de andere is de fout die wordt veroorzaakt door het overschrijden van de opgegeven norm voor de hardheidsparameter. Voor de tweede fout moet de hardheidstester vóór de meting worden geijkt met een standaardblok. De Rockwell-hardheidstester is geschikt als het ijkingverschil binnen ±1 ligt, de stabiele waarde binnen dit verschil binnen ±2 ligt en een correctiewaarde kan worden opgegeven. Als het verschil buiten het bereik van ±2 ligt, moet de hardheidstester worden geijkt en gerepareerd of moeten andere hardheidstestmethoden worden gebruikt.

2. De hardheidstester heeft verschillende toepassingsgebieden en moet volgens de voorschriften worden geselecteerd. Bijvoorbeeld: wanneer de hardheid hoger is dan HRB100, dient de HRC-schaal voor de meting te worden gebruikt; wanneer de hardheid lager is dan HRC20, dient de HRB-schaal voor de meting te worden gebruikt. Immers, wanneer het opgegeven meetbereik wordt overschreden, zijn de nauwkeurigheid en gevoeligheid van de hardheidstester slecht, waardoor de gemeten hardheidswaarde onnauwkeurig is en de tester niet geschikt is voor gebruik.

3. Let bij het vervangen van de indrukker of de steunplaat op het reinigen van het contactoppervlak. Na vervanging dient een staalmonster met een bepaalde hardheid meerdere keren te worden getest totdat twee opeenvolgende metingen dezelfde hardheidswaarde opleveren. Het doel hiervan is om ervoor te zorgen dat de indrukker of steunplaat strak en goed in contact staat met het contactgedeelte van de testmachine, om te voorkomen dat de nauwkeurigheid van de testresultaten wordt aangetast.

4. Nadat de hardheidstester is afgesteld, wordt bij het begin van de hardheidsmeting het eerste meetpunt getest met een standaardtestblok om uit te sluiten dat het contact tussen het monster en de aanvil onvoldoende is, wat zou leiden tot onnauwkeurige meetwaarden. Na bevestiging dat de hardheidstester zich in een normale werktoestand bevindt, kan het monster officieel worden getest en wordt de gemeten hardheidswaarde geregistreerd.

5. Indien het monster dit toelaat, worden over het algemeen ten minste drie hardheidswaarden op verschillende plaatsen gemeten. De afstand tussen de drie meetpunten bedraagt ≥3 mm en het gemiddelde van deze drie waarden wordt als de hardheidswaarde van het monster genomen.

6. Voor monsters met complexe vormen moeten passende onderleggers worden gebruikt en kunnen zij pas na fixatie worden getest. Ronde monsters worden over het algemeen in V-groeven geplaatst voor de test.

7. De hardheidstester moet volgens de voorschriften worden geijkt. Het standaardblok dat wordt gebruikt om de hardheidstester te ijken, mag niet aan beide zijden worden gebruikt, omdat de hardheid van de standaardzijde en de achterzijde mogelijk niet overeenstemt. Over het algemeen is bepaald dat het standaardblok een geldigheid heeft van één jaar vanaf de datum van ijkning.

de toepassingsgebieden van verschillende hardheidstesters zijn als volgt:

Brinell-hardheidstester: Voornamelijk gebruikt voor hardheidstests van gesmeed staal en gietijzer met een ongelijkmatige structuur, en ook geschikt voor non-ferro metalen en zacht staal. De Brinell-hardheidstest is geschikt voor de inspectie van grondstoffen en halffabrikaten producten . Het voordeel is dat de indruk groot is, waardoor de algehele prestaties van het materiaal worden weerspiegeld en de nauwkeurigheid hoog is; het nadeel is dat de indruk groot is en deze test over het algemeen niet wordt gebruikt voor de inspectie van eindproducten.

‌ Rockwell-hardheidstester: Geschikt voor hardheidstests van diverse ferro- en non-ferrometalen, waaronder gehard staal, gegeerd en getemperd staal, getemperd staal, gegloeid staal, oppervlaktegehard staal, carbide materialen, poedermetaaltechniekmaterialen, thermische spuitcoatings, enzovoort. Het voordeel is dat het een breed toepassingsgebied heeft en geschikt is voor hardheidstests van diverse ferro- en non-ferrometalen; het nadeel is dat de indruk klein is en dat het daarom geschikt is voor dunne platenmetaal, dunwandige buizen, enzovoort.

‌ Oppervlakterockwell-hardheidstester: Geschikt voor hardheidstests van dunne platen, carburisatie, nitridatie, oppervlaktebehandelde geharde lagen, roestvrij staal en aluminiumlegeringen, enz. Vickers-hardheidstester: wordt gebruikt om zeer kleine onderdelen, dunne stalen platen, metalen folies, IC-platen, draden, dunne geharde lagen, galvanische lagen, glas, sieraden en keramiek te meten. Het voordeel is dat de indruk klein is, waardoor het geschikt is voor het testen van zeer kleine onderdelen en dunne materialen; het nadeel is dat de bediening relatief ingewikkeld is. Geschikt voor het testen van zeer kleine onderdelen, dunne stalen platen, metalen folies en andere materialen.